Zaburzenia urojeniowe – co warto o nich wiedzieć?
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

Wprowadzenie kodu

Zapoznanie się z treścią regulaminów

Proszę o zapoznanie się z treścią regulaminów, znajdujących się poniżej

REGULAMIN PORTALU TELEMEDYCZNEGO „MEDIVIO” DLA LEKARZY Przejdź do warunków współpracy

WARUNKI WSPÓŁPRACY

Uzupełnianie danych osobowych

Proszę o uzupełnienie swoich danych osobowych

Uzupełnianie danych do listu przewozowego

Proszę o uzupełnienie danych potrzebnych dla kuriera

Drukowanie umowy

Wszystkie pola zostały poprawnie uzupełnione, można drukować gotową umowę
Uwaga! Drukowany dokument zawiera dwie kopie umowy,
proszę nie zapomnieć o podpisaniu każdej z nich. Kurier pojawi się w następnym dniu roboczym w godzinach 10-13
co to jest hiperglikiemia
Co to jest hiperglikemia?
3 kwietnia 2017
stopa cukrzycowa
Czym jest stopa cukrzycowa?
10 kwietnia 2017
Pokaż wszystko

Zaburzenia urojeniowe – co warto o nich wiedzieć?

zaburzenia urojeniowe

Zaburzenia urojeniowe należą do grupy chorób psychicznych, które polegają na występowaniu uporządkowanych, spójnych urojeń, bez jednoczesnych zaburzeń osobowości i intelektu. Nawet dowody wykazujące nieprawdziwość przekonań nie są wstanie podważyć przeświadczenia pacjenta o autentyczności swoich osądów.

Zaburzenie, które rozwija się w ukryciu

Urojenia kiedyś określano mianem paranoi – terminu po raz pierwszy użył Hipokrates, opisując ludzi szalonych, obłąkanych (z grec. para i noos – „poza umysłem”). Aktualnie, zgodnie z klasyfikacją ICD-10, paranoję zastąpiono określeniem: „uporczywe zaburzenia urojeniowe”.

W zaburzeniach tego rodzaju występują usystematyzowane urojenia (jedno lub system), które nie są oparte na halucynacjach słuchowych lub podobnych, fałszywych spostrzeżeniach. Pacjent, którego dotyczą, może się prawidłowo zachowywać i funkcjonować społecznie, zwłaszcza w dziedzinach życia, które nie łączą się z urojeniami. Dezintegracja codziennej aktywności następuje, gdy choroba nasila się lub postępuje.

Chory kontra reszta świat

Zaburzenia urojeniowe są zaburzeniami procesów myślowych, polegającymi na silnym przeświadczeniu pacjenta o autentyzmie przedmiotów, zjawisk lub faktów, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Co prawda, niektóre epizody mogły się wydarzyć, jednak chory nieprawidłowo je interpretuje, nadaje im niewłaściwy sens, tworząc w ten sposób system urojeń. Schematy myślenia tego rodzaju są odporne na wszelką argumentację i podtrzymywane wbrew dowodom świadczącym o ich nieprawdziwości.

Pacjent z zaburzeniami urojeniowymi uważa, że jedynie jego przekonania mają umocowanie w rzeczywistości, podczas gdy inne osoby nie są w stanie dostrzec istoty rzeczy lub zmawiają się przeciw niemu, chcąc przedstawić go jako osobę chorą (którą pacjent się nie czuje). Zdarza się, że bliscy, lekarze, a nawet instytucje, które próbują choremu pomóc lub skonfrontować go z rzeczywistością, stają się elementem jego urojeń. Dlatego leczenie zaburzeń urojeniowych jest procesem długotrwałym i skomplikowanym.

Zaburzenia urojeniowe – złożony problem medyczny 

Nieraz choroba rozwija się powoli i przewlekłe, przez co jej objawy umykają otoczeniu, a nieznaczne symptomy zrzucane są na karb cech charakteru osoby zaburzonej. Poza tym – jeśli urojenia obejmują wydarzenia teoretycznie możliwe – bliscy mogą przez długi czas wierzyć w opowieści chorego, okazywać mu zrozumienie, ofiarować pomoc. Jednak po konfrontacji z rzeczywistością osoby zdrowe nie mają wątpliwości, że fakty opisywane przez pacjenta są nierealne.

Urojenia mogą przybrać m.in. postać prześladowczą (związaną z przekonaniem o istniejącym spisku przeciw choremu), pieniaczą (nieuzasadnione poczucie krzywdy i dążenie do zadośćuczynienia), hipochondryczną (bezpodstawne przeświadczenie o ciężkiej chorobie). Czasem występują urojenia erotyczne (pacjent sądzi, że inna, niezainteresowana nim osoba jest w nim zakochana), wielkościowe (przeświadczenie o własnej wysokiej pozycji społecznej, władzy itp.) lub urojenia zazdrości (szpiegowanie, kontrola partnera, który „na pewno” dopuścił się zdrady).

Chorzy z zaburzeniami urojeniowymi wymagają kompleksowej terapii, która może obejmować farmakoterapię, psychoedukację, psychoterapię.

1 Komentarz

  1. Karolina napisał(a):

    Dobrze przygotowany wpis. Dodaję bloga do ulubionych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce lub konfiguracji usługi.

ok, rozumiem